Historia


Zarys historii Zespołu Szkół Energetycznych w Lublinie

(opracowanie i uaktualnienia: mgr Małgorzata Tomikowska-Iwanow, mgr Beata Filipowska)

szkola1By przynajmniej w najogólniejszym zarysie przedstawić historię Zespołu Szkół Energetycznych w Lublinie należy sięgnąć do faktów, zdarzeń i ludzi działających jeszcze w rzeczywistości rozbiorów. Ile trzeba było mieć wyobraźni, zapału i patriotycznego entuzjazmu, by kosztem własnego czasu i majątku organizować w tamtych latach szkolnictwo techniczne. Projektodawcą Szkoły Rzemieślniczej im. Stanisława Syroczyńskiego był Stanisław Śliwiński, dyrektor fabryki „Carbolum” w Lublinie, znany działacz oświatowy i spółdzielczy, ziemianin, poseł do rosyjskiej Dumy Państwowej a w latach 1919 – 1921 minister aprowizacji w niepodległej Polsce. Wspólnie z żoną Michaliną, S. Śliwiński zakupił na Wieniawie dwa domy: jeden z nich przeznaczył na bursę „Andrzejów” dla niezamożnej młodzieży, drugi dla Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczyńskiego.

Właściwym jednak fundatorem tej szkoły był jego krewny, rolnik z Ukrainy, Stanisław Syroczyński wraz z żoną Stanisławą, która dodatkowo jeszcze dokupiła na rzecz szkoły plac sąsiedni przy ul. Króla Leszczyńskiego 11 z dwoma jednopiętrowymi budynkami. Stanisław Śliwiński uzyskał w dniu 10 lutego 1914 roku w Ministerstwie Przemysłu i Handlu w Petersburgu zatwierdzenie „Statutu szkolnych warsztatów rzemieślniczych im. S. Syroczyńskiego” i jako koncesjonariusz szkoły zabiega o utworzenie przewidzianej przez Statut Rady Opiekuńczej Warsztatów. Rada ta ukonstytuowała się w dniu 19 maja 1914 r. W skład Rady weszli: S. Śliwiński, T. Smoleński, L. Hafner, T. Piotrowski, F. Bańkowski i S. Olszewski. Funkcje zastępców powierzono: A. Kluczyńskiemu (właściciel fabryki pomp i armatur), C. Radkowiczowi (właściciel krochmalni), W. Moritzowi (właściciel fabryki narzędzi rolniczych) i J. Vetterowi (właściciel browaru i założyciel szkoły handlowej w Lublinie).

Pomimo istnienia Statutu i Rady oraz podjęcia prac organizacyjnych w roku 1914/15 nie udało się zorganizować szkoły z powodu wybuchu I wojny światowej. Zajęcia w Szkole Rzemieślniczej rozpoczęły się w roku szkolnym 1915/16. Dla pierwszego rocznika uczniów nauka trwała 4 lata, gdyż na skutek niskiego poziomu przyjętych do szkoły kandydatów wprowadzono kurs wstępny. W latach następnych nauka trwała 3 lata. Pierwszym dyrektorem szkoły został Cezary Rummel. Pod jego kierownictwem urządzone zostały warsztaty szkolne: ślusarski, tokarski i kowalski. Oddzielną kuźnię z 16 ogniskami ufundował jeden ze współzałożycieli Stanisław Wessel. Zgodnie ze Statutem wykładano w szkole język rosyjski, polski i niemiecki, kreślenie, rysunki, arytmetykę, początkowe wiadomości z mechaniki, fizyki, technologii i chemii, niezbędne podstawy geometrii, algebry, elektrotechniki, historii, geografii i przyrodoznawstwa. Historia, geografia i język rosyjski miały być wykładane po rosyjsku, pozostałe przedmioty po polsku. Oczywiście młodzież odbywała systematyczne zajęcia warsztatowe oraz uczyła się (przez dwa lata) przedmiotów zawodowych, jak: technologia, mechanika, maszynoznawstwo i rysunek techniczny. W roku 1920 świadectwa ukończenia szkoły otrzymało pierwszych 26 abiturientów, którym po złożeniu specjalnego egzaminu Izba Rzemieślnicza w Lublinie przyznała uprawnienia czeladnicze. W roku szkolnym 1920/21 dyrektorem szkoły został Józef Paroszkiewicz – majster ślusarski.

W roku szkolnym 1921/22 polskie Ministerstwo Wyznań Religijnych i Oświecenia Publicznego (WRiOP) nie uznało statutu Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczyńskiego nadanego jej przez byłe władze rosyjskie i zażądano powołania do życia specjalnego towarzystwa, które byłoby prawnym właścicielem szkoły i administrowało jej majątkiem. Opracowanie nowego statutu zlecono S. Śliwińskiemu. W grudniu 1921 roku odwołany zostaje drugi z kolei dyrektor szkoły Józef Paroszkiewicz a na nowego dyrektora Zarząd Szkoły powołał od stycznia 1922 r. inż. Władysława Hochedlingera.

Na skutek starań Rady Opiekuńczej wojewoda lubelski zarejestrował 10 marca 1922 r. stowarzyszenie pod nazwą: „Towarzystwo Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczynskiego w Lublinie”, w którym podobnie jak Radzie Opiekuńczej ofiarnie działało prawie ćwierć wieku wiele osób wybitnych, zasłużonych dla szkolnictwa lubelskiego i miasta. Prezesem Towarzystwa został inż. Szczepan Dzieciachowicz. W ślad za decyzją wojewody Ministerstwo WRiOP pismem z dnia 18.08.1922 r. udzieliło Towarzystwu zezwolenia na dalsze prowadzenie szkoły oraz zatwierdziło nowy jej statut. Towarzystwo wyłoniło z siebie Radę Nadzorczą, w skład której weszli przedstawiciele instytucji zainteresowanych szkołą, ministerstw, Sejmiku Powiatowego, Zarządu Miejskiego, delegaci przemysłu, handlu i rzemiosła. Ponadto do rady wchodził z urzędu dyrektor szkoły, przedstawiciel rady pedagogicznej i przedstawiciel koncesjonariusza szkoły. O znaczeniu szkoły w środowisku i pozytywnym kształtowaniu jej tradycji świadczy fakt utworzenia już w 1921 r. koła byłych wychowanków pod przewodnictwem Jerzego Cordeca, pracownika Lubelskiej Wytwórni Samolotów (w czasie II wojny był członkiem RAF).

szkola2aW latach dwudziestych pojawiają się w pracy szkoły nowe trudności. W związku z galopującą inflacją i stałym wzrostem cen sytuacja jest bardzo trudna a szkoła stale popada w długi. W związku z tą sytuacją w marcu 1923 r. na wspólnym posiedzeniu Rady Nadzorczej i Zarządu Towarzystwa szkoły rzemieślniczej podjęta została uchwała o przekazaniu szkoły Sejmikowi Lubelskiemu ze względu na brak funduszów na jej prowadzenie. Sejmik, dzięki staraniom i przychylności jego prezesa Jana Chomicza, szkołę przyjął i w kolejnych swych decyzjach postanowił nabyć dla potrzeb szkoły posesję z nieczynną już fabryką pomp i armatur przy ul. Długosza 6 w Lublinie wraz z domem mieszkalnym, budynkami fabrycznymi gospodarczymi, wszelkimi maszynami, narzędziami, odlewami, surowcami, gdzie później przeniesiono i urządzono wzorowe warsztaty szkolne. Zgodnie z szacunkiem przedstawionym przez biegłych, nabyta nieruchomość była istotnie imponująca. Zawierała parcelę o powierzchni 8460 m2, dom mieszkalny parterowy, podpiwniczony, budynek fabryczny główny piętrowy (3695 m2), kuźnię i warsztat, maszynownię, stajnię i wozownię. W spisie narzędzi odnajdujemy 10 tokarni, 1 frezarkę, 5 wiertarek, szlifierki, narzędzie pomiarowe i materiały. Ostateczna decyzja o nabyciu nieruchomości na rzecz szkoły nastąpiła na posiedzeniu Sejmiku Powiatowego w dniu 29 lutego 1924 r. Sejmik zatwierdził również cenę zakupu na sumę 180 000 franków złotych płatną w trzech ratach. Transakcję tę zatwierdziło Ministerstwo Spraw Wewnętrznych i został sporządzony odpowiedni akt notarialny. We wszystkich, wyżej opisanych pracach zmierzających do stabilizacji materialnej i unowocześniania szkoły brał udział, cieszący się powszechnym szacunkiem, dyrektor inż. W. Hochendlinger. Jednakże ze względu na jego podeszły wiek Ministerstwo WRiOP zażądało od Rady Nadzorczej zaangażowania młodszego kandydata i zatwierdziło na to stanowisko inż. Władysława Grodziałkowskiego, który kierował szkołą w latach 1926 – 1928. Po ustąpieniu ze stanowiska inż. W. Grodziałkowskiego, zastępczo szkołą kieruje od 1 września 1928 r. do końca lutego 1929 r. inż. Adam Bedyński. Od 1.08.1929 r. nowym dyrektorem został inż. Stanisław Hajdukiewicz i sprawował tę funkcję do 31.08.1931 r. po czym ponownie objął stanowisko dyrektor inż. W. Gordziałkowski, który później powołany został na stanowisko dyrektora Departamentu Szkół Zawodowych w Ministerstwie WRiOP. Po jego odejściu dyrektorem w roku szkolnym 1923/24 ponownie został inż. A. Bedyński.

W latach 1926, 1927 warsztaty szkolne zostały rozbudowane i zmodernizowane na co Ministerstwo WRiOP wyasygnowało specjalną kwotę. Utworzone zostały nowe działy: odlewniczy i modelarski oraz w połowie budynku po byłej kuźni urządzono bursę dla 16 uczniów. Każdego roku kilkunastu uczniów mieszkało w bursie „Andrzejów” przy ul. Króla Leszczyńskiego 9, fundacji Stanisława i Michaliny Śliwińskich. Pomimo różnych (licznych) źródeł finansowania szkoły nie ominęły trudności, szczególnie w latach 1929 – 1933, w latach międzynarodowego kryzysu gospodarczego. Subsydia przeznaczone przez Ministerstwo WRiOP, Sejmik Powiatowy, Magistrat m. Lublina, izbę Przemysłowo-Handlową malały a wydatki rosły. W roku szkolnym 1929/30 dochody wynosiły 187,888 zł a wydatki 222,551 zł. Do roku 1931 deficyt wzrósł do kwoty 86.000 a w szkole pojawili się komornicy opisujący ruchomości szkolne. W tej sytuacji Towarzystwo Szkoły Rzemieślniczej upoważniło Kuratorium OkręguSzkolnego nawet do likwidacji szkoły. Na szczęście władze szkolne do tego nie dopuściły. Lata kryzysu to również malejąca liczba uczniów w szkole. W roku szkolnym 1926/27 uczy się w szkole 291 uczniów, zaś w roku szk. 1933/34 156. Dzieje się tak pomimo znacznej pomocy uczniów ze strony szkoły. Jedną z form pomocy było obniżenie a nawet zwolnienie uczniów z opłat za pobyt w bursie „Andrzejów”. Np. w roku szkolnym 1932/33 pełną stawkę płaciło jedynie 26% uczniów. Pozostali korzystali ze znacznych ulg aż do całkowitego zwolnienia z opłat (20% uczniów).

szkola2bPrzez cały czas istnienia szkoła, co wydaje się oczywiste, prowadzi intensywną pracę wychowawczą również w zakresie mozolnego budowania tradycji szkoły. Dnia 29 czerwca 1928 r. odbyła się uroczystość poświęcenia i przekazania szkole sztandaru ufundowanego przez Koło Rodziców. Rodzicami chrzestnymi byli: Zofia Remiszewska – wojewodzina, Zofia Gordziałkowska – dyrektorowa, wojewoda Remiszewski, generał Junhg. Poświęcenie sztandaru dokonał ks. dr Paweł Dziubiński, proboszcz parafii św. Pawła w Lublinie. W oficjalnej (zmienionej) nazwie szkoły od roku szk. 1930/31 pojawia się imię patrona. Szkoła nosie oficjalną nazwę: Szkoła Rzemieślniczo – Przemysłowa im. Stanisława Syroczyńskiego. W tym samym roku szkolnym ulegają likwidacji oddziały odlewniczy i modelarski, zaś na początku roku szkolnego 1931/32 powstaje dział elektromonterki na mocy zarządzenia Ministerstwa WRiOP. Utworzenie tego działu uznano za konieczne z powodu istnienia w elektrowni w Lublinie przeszło 1000 abonentów. Tak więc dostosowanie kierunków i form kształcenia do potrzeb społecznych okazało się działaniem słusznym, bowiem po uruchomieniu Elektrowni Miejskiej w Lublinie liczba abonentów wzrosła do 10000 a brak było wykwalifikowanych elektromonterów. Szkoła, przynajmniej częściowo, zarabia na siebie produkcją warsztatową. Warsztaty produkują i sprzedają pompy studzienne, narzędzi ślusarskie i stołowe, odlewy do pomp, klucze szwedzkie, imadła ręczne i stołowe. W roku szk. 1929/30 sprzedano wyrobów na sumę 77.068 zł i uzyskano zysk 26.026 zł. Wynik ten w porównaniu z innymi szkołami tego typu był znakomity.
1 września 1933 roku dyrektorem szkoły został inż. Romuald Zwoliński, który szczególnie zasłużył się dla szkoły. Wychowanek Politechniki we Lwowie, po ukończeniu studiów odbył dwuletnią praktykę zawodową z dobrym wynikiem w fabryce maszyn i kotłów Zalrzewskiego we Lwowie. Po objęciu stanowiska dyrektora doprowadził do zatwierdzenia przez Ministerstwo WRiOP nowego statutu szkoły. Okazało się to konieczne, ponieważ Sejmik Lubelski ze względów finansowych przekazał notarialnie cały majątek szkoły Towarzystwu Szkoły Rzemieślniczej. Formalny akt zdawczo – odbiorczy zawarty został 3 lutego 1933 r. Ostateczne przekazanie całej nieruchomości szkolnej o powierzchni 8308 m2 wraz z budynkami, maszynami i urządzeniami o łącznej wartości 126.352 zł tytułem darowizny przez Sejmik powiatowy odbyło się w dniu 19 grudnia 1933 r. z tym zastrzeżeniem, że Towarzystwo przejmuje na siebie spłatę długu w wysokości 60.000 zł (połowę wartości nieruchomości szkoły). Podjęte energiczne starania przez Towarzystwo i dyrektora Zwolińskiego doprowadziło do spłacenia długu dzięki dotacjom i kredytom Ministerstwa WRiOP. W związku z nową sytuacją i nowym statutem szkoły zmienia się jej nazwa. Od dnia 24.09.1934 roku szkoła przyjęła nazwę: Prywatna Męska Szkoła Rzemieślniczo – Przemysłowa im. St. Syroczyńskiego w Lublinie. Szkoła w tym czasie unowocześnia swoją bazę materialną, poczyniono poważne inwestycje np. skanalizowano warsztaty i wyposażono je w umywalnie, natryski, centralne ogrzewanie, urządzono laboratorium przy ul. K. Leszczyńskiego, jadalnię z kuchnią. Szkoła i rodzice pomagali uczniom. W roku szk. 1933/34 pełne opłaty uiszczało 28% uczniów, zniżki otrzymało 46% , a całkowicie nie płaciło 26% uczniów. Szkoła w swym oddziaływaniu przekracza granice Lublina. W tym samym roku jest 20% uczniów z powiatu lubelskiego i dalszych miejscowości. Zorganizowane i instytucjonalne formy przyjmuje praca wychowawcza. Biblioteka uczniowska liczy 490 tomów, a nauczycielska 491. Działa V drużyna harcerska, koło sportowe, koło LOPP i krajoznawcze. Uczniowie mają możliwość nauki gry na instrumencie. W stałą praktykę wchodzi dożywienie uczniów. W tym czasie (1933/34) w szkole uczy się 10 uczniów na wydziale elektrycznym i 146 na wydziale ślusarsko – mechanicznym.

Począwszy od 1 września 1935 r. w związku z nowym ustrojem szkolnictwa Kuratorium Okręgu Szkolnego zezwoliło na utworzenie 4-letniego prywatnego Gimnazjum Mechanicznego. W dniu 18 września 1937 r. zarząd Towarzystwa Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczyńskiego wystąpił do Kuratorium Okręgu Szkolnego o zezwolenie na zorganizowanie Gimnazjum Elektrycznego i uzyskał odpowiednią koncesję. Działania faktyczne wyprzedziły formalne, bo Gimnazjum Elektryczne rozpoczęło działalność od 1 września 1937 roku a wszystkimi jednostkami szkolnymi kierował dyrektor inż. R. Zwoliński. W dniu 1 października 1938 r. inż. R. Zwoliński na własną prośbę przeniesiony został na stanowisko dyrektora prywatnego Gimnazjum Mechanicznego przy Państwowej Wytwórni Uzbrojenia w Dąbrowie – Bór koło Kraśnika. Podkreślić należy, że w okresie swojej pracy w Lublinie inż. R. Zwoliński zwracał baczną uwagę na rozwój warsztatów szkolnych i ich unowocześnienie (baza i produkcja). Poziom techniczny wyrobów był na tyle wysoki, że w niektórych asortymentach zostały one zakwalifikowane przez Instytut Badań Inżynieryjnych w Warszawie do przedniej jakości. Od 1 października 1938 r. nowym dyrektorem szkoły został mianowany inż. Stanisław Ryczyński. W roku szk. 1938/39 istniały już wszystkie klasy 4-letniego Gimnazjum Mechanicznego oraz pierwsza i druga klasa Gimnazjum Elektrycznego. Obie te szkoły otrzymały pełne prawa szkół państwowych na mocy decyzji Ministerstwa WRiOP. W tym samym roku szkolnym wizytatorem szkół zawodowych z ramienia Kuratorium został inż. Jerzy Kienzler, wychowanek Politechniki Lwowskiej. Przystąpił on energicznie do realizacji ustawy o reorganizacji szkolnictwa zawodowego, na mocy której absolwenci liceów zawodowych uzyskali prawo wstępu na wyższe uczelnie. W porozumieniu z dyrektorem. S. Ryczyńskim i zarządem Towarzystwa J. Kienzler zapoczątkował akcję budowy nowego gmachu Gimnazjum Mechanicznego i Elektrycznego w Lublinie. Poczyniono konkretne działania mające na celu realizację tego ambitnego planu. Celem powiększenia posesji szkolnej Towarzystwo dokupiło dwa place od osób prywatnych oraz dokonało zamiany jednego z nich na plac miejski sąsiadujący z posesją szkolną. Opracowano wstępną dokumentację. Nowy gmach szkolny miał mieć kubaturę 15000m3 a koszt jego budowy szacowano na sumę 450.000 zł.

Plany te przekreślił nieodwracalnie i ostatecznie wybuch II wojny światowej z jej tragicznymi skutkami i następstwami. Tragedia wojny nie ominęła ani szkoły, ani jej pracowników czy uczniów. Niemcy zajęli budynek szkoły, warsztatów, aresztowali wielu nauczycieli i uczniów. M.in. 29 stycznia 1940 roku został aresztowany przez gestapo S. Ryczyński i jako zakładnik przebywał w więzieniu na Zamku w Lublinie do dnia 13.07 tegoż roku. Zamordowany został w obozie hitlerowskim inż. A. Bedyński. W Warszawie został przez Niemców zamordowany długoletni kierownik warsztatów szkolnych Feliks Pękawski. Tragicznie zginął, przejechany przez hitlerowski samochód ciężarowy, w roku 1942 dr. Adam Żurkowski długoletni lekarz szkolny, zasłużony działacz na polu higieny i oświaty. Gdy na jesieni 1940 roku okupanci zaczęli dawać koncesje na otwieranie polskich szkół zawodowych, dyrektor S. Ryczyński próbował wznowić naukę w Gimnazjum Mechanicznym, lecz Niemcy nie zgodzili się na zwrot szkole warsztatów, bez których prowadzenie nauki w tego typu szkole było niemożliwe. Projekt ten więc upadł. Natomiast Gimnazjum Elektryczne, po porozumieniu z ówczesnym dyrektorem Prywatnej Szkoły Budownictwa inż. S. Pukasieiczem Towarzystwo przyłączyło do tej szkoły jako jej tymczasowy wydział elektryczny, którym kierował inż. R. Zwoliński, zaś inż. S. Ryczyński został nauczycielem w tej szkole. W lutym 1941 roku Niemcy udzielili koncesji Inżynierowi Janowi Bohdanowi Siekluckiemu na otwarcie Prywatnej Szkoły Mechanicznej a od czerwca również 2-letnim Liceom Mechanicznym. W szkole zatrudniono wielu nauczycieli dawnego Gimnazjum Mechanicznego Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczyńskiego i przyjęło również część jej wyposażenia. Szkoła mieściła się w budynku przy ul. Krakowskie Przedmieście 55, a w roku szkolnym 1942 otrzymała posesję z dwoma oficynami przy ul. Czwartek 3.

szkola3aPo wyzwoleniu Lublina spod okupacji hitlerowskiej w roku 1944 wznowiło działalność Gimnazjum Mechaniczne im. S. Syroczyńskiego z wydziałem elektrycznym przejętym z powrotem ze szkoły budownictwa. Jednym z dyrektorów szkoły został inż. Romuald Krzywicki – specjalista elektryk. Stan bazy szkoły tak opisuje w oficjalnym dokumencie inż. R. Zwoliński „Nasze budynki, tj. uczelnia przy ul. Króla Leszczyńskiego 11 i warsztaty przy alei Długosza 6, zostały w 1944 r. spalone. Pierwszy nie nadawał się do odbudowy, zaś przy alei Długosza 6 pozostały dwa baraki drewniane, do których przeniesiono część warsztatów szkolnych. Następnie szkoła przystąpiła do odbudowy budynków warsztatowych we własnym zakresie metodą gospodarczą”. Szkoła mieści się w prywatnym budynku ul. Czwartek 3, w oficynie znajdują się część warsztatów a ich druga część w barakach przy ul. Długosza 6. Następuje systematyczna odbudowa i wyposażenie warsztatów. Dyrektor, osobiście z wielu fabryk w Polsce przywoził niezbędne urządzenia. Zaopatrzenie wydziału elektrycznego uzupełniono zakupami z dochodów z warsztatów i subsydiów.

Program nauczania jest bardzo obszerny i obejmuje, z punktu widzenia współczesnej praktyki, różne, choć pokrewne specjalności. Dla 4-letniego gimnazjum elektrycznego dla młodzieży prowadzono nauczanie następujących przedmiotów: podstawy elektrotechniki, urządzenia elektryczne, maszyny elektryczne, linie telekomunikacyjne, tele i radiotechnika, telefonia, technologia, fizyka z maszynoznawstwem, materiałoznawstwo z chemią, organizacja zakładów elektrycznych, język niemiecki, historia, przysposobienie wojskowe, nauka o Polsce współczesnej, nauka o człowieku, religia, język polski, gimnastyka. Obowiązywały zajęcia w pracowni elektrycznej i warsztatach elektrycznych. W programie 3-letniego liceum elektrycznego dla dorosłych przewidziano następujące przedmioty: podstawy elektrotechniki, urządzenia elektryczne, maszyny elektryczne, kolejnictwo, napęd elektryczny, tele i radiotechnika, technologia, materiałoznawstwo z chemią, organizacja zakładów elektrycznych, rysunki techniczne, nauka o rzutach, budownictwo, maszynoznawstwo, matematyka, fizyka, historia, zagadnienia gospodarczo-społeczne, religia, język polski, język niemiecki, przysposobienie wojskowe, gimnastyka oraz ćwiczenie w pracowni i warsztatach elektrycznych. W tym burzliwym okresie przemian ustrojowych szkoła rozrosła się bardzo szybko, przy uciążliwym niedostatku bazy lokalnej. W ostatnim roku działalności szkoły jako placówki prywatnej w szkole uczyło się 820 uczniów, z tego 488 w wydziale mechanicznym i 332 w wydziale elektrycznym.

Podkreślić należy szczególnie szybki rozwój wydziału elektrycznego, 156 uczniów w listopadzie 1944 i 322 w roku 1949. Obok Gimnazjum Elektrycznego już w roku 1946 (od września) rozpoczyna działalność Liceum Elektryczne. Szkoła (jako całość) nosiła w omawianym okresie nazwę: Szkoła Przemysłowa im. Stanisława Syroczyńskiego w Lublinie.

W dniu 10 grudnia 1948 roku walne zebranie Towarzystwa Szkoły Rzemieślniczej im. S. Syroczyńskiego podjęło uchwałę w sprawie wystąpienia do Ministerstwa Oświaty o upaństwowienie szkoły i przekazanie całego nieruchomego i ruchomego majątku będącego własnością Towarzystwa. Oszacowania majątku dokonała urzędowa komisja, która wyceniła cały majątek (w walucie z 1949 r.). Decyzję o upaństwowienie szkoły podjął prezes Centralnego Urzędu Szkolenia Zawodowego dnia 7 stycznia 1950 r. (Nr IVA-1598/49). W miejsce istniejącej szkoły prywatnej powołany zostaje państwowy zbiorczy zakład o nazwie: Państwowe szkoły w Lublinie. W skład powyższego zakładu zbiorczego wchodzą następujące szkoły zawodowe: Państwowe Liceum Mechaniczne I stopnia w Lublinie, Państwowe Gimnazjum Mechaniczne w Lublinie, Państwowe Liceum Mechaniczne w Lublinie, Państwowe Liceum Mechaniczne dla dorosłych w Lublinie, Państwowe Liceum Przemysłu Elektrycznego I stopnia w Lublinie, Państwowe Gimnazjum Elektryczne w Lublinie, Państwowe Liceum Elektryczne w Lublinie, Państwowe Liceum dla dorosłych w Lublinie. W związku z upaństwowieniem szkoły notarialne przekazanie majątku ruchomego i nieruchomego Towarzystwa nastąpiło 30 czerwca 1950 roku, zaś samo Towarzystwo podjęło decyzję o samym rozwiązaniu w lutym 1951r. Dyrektorem całego państwowego już zakładu zbiorczego był na mocy upoważnienia Dyrekcji Okręgowej Szkolenia Zawodowego w Lublinie w dalszym ciągu inż. Romuald Zwoliński. Jednakże już od 1 września 1950 r. zostaje powołany równocześnie na stanowisko kierownika Ośrodka Metodycznego i Branżowego dla Szkół Technicznych przy Okręgowym Ośrodku Kształcenia i Doskonalenia Kadr Pedagogicznych Szkolnictwa Zawodowego w Lublinie. W tej sprawie w dniu 24 listopada 1950 r. przekazuje szkołę Marianowi Rybce p. o dyrektora.

Następuje generalna zmiana ustroju szkolnictwa zawodowego. W miejsce gimnazjów powstają szkoły zasadnicze, a licea zawodowe przemianowane zostały na technika. Znaczną część szkolnictwa zawodowego zostaje podporządkowana ministerstwom branżowym. W miejscu dotychczasowego zbiorczego zakładu szkolnego powstaje Zasadnicza Szkoła Elektryczna i Metalowa oraz Technikum Energetyczne i Mechaniczne podległe Ministerstwu Przemysłu Maszynowego. W związku z rozwojem przemysłu samochodowego w Lublinie w roku szk. 1951/52 Technikum Mechaniczne otrzymało nazwę: Technikum Budowy Samochodów i zostało przeniesione jako szkoła samochodowa do budynku przy ul. Dymitrowa 3. Zasadnicza Szkoła Elektryczna umieszczona została w budynku przy ul. 22 lipca 10 jako jednostka Publicznej Średniej Szkoły Ogólno zawodowej, której dyrektorem był Bazyli Poddubiuk a następnie Eustachy Maik. Technikum Energetyczne pozostaje na Czwartku pod dyrekcją M. Rybki. Warunki lokalowe szkoły są niesłychanie trudne. Obok pomieszczeń na Czwartku szkoła użytkowała pomieszczenie warsztatów szkolnych mieszczących się przy ul. Długosza 6, wypożyczała sale lekcyjne w Szkole Podstawowej nr 6, szkołach budowlanych, Dyrektorem tej szkoły w latach 1955-60 był mgr Kazimierz Orlik.

W roku 1953 patronat nad szkołami elektrycznymi objęło Ministerstwo Energetyki. Dzięki staraniom podjętym przez Dyrekcję szkoły oraz inicjatywie dyrektora Zakładu Energetycznego inż. Witolda Wojnicza rozpoczęto w roku 1954 budowę nowego gmachu dla Technikum Energetycznego na terenie Zakładów Energetycznych przy ul. Długiej 4a. Inwestorem były zakłady energetyczne okręgu wschodniego. Budowę zakończono w 1958 r. i wtedy budynek szkolny z całym majątkiem przejęło Ministerstwo Oświaty. Do budynku przy ul. Długiej 4a wprowadzono Technikum Energetyczne z ul. Czwartek 3 oraz Zasadniczą Szkołę Elektryczną z ul. 22 lipca jako oddzielne jednostki szkolne posiadające w jednym budynku oddzielne „posiadłości”. Dopiero po dwóch latach powstał zbiorczy zakład szkolny a dyrektorem całości został Eustachy Maik. W nowym budynku warunki nauki były o niebo lepsze od dotychczasowych, lecz dalekie od ideału. W piwnicach i części pomieszczeń parteru znajdowały się warsztaty szkolne – połączenie niezbyt szczęśliwe. Ten stan rzeczy trwał do roku 1963 kiedy to oddano do użytku nowy budynek warsztatów szkolnych przy ul. Długiej 6. Następuje stopniowe wyprowadzenie warsztatów szkolnych do oddzielnego budynku a odzyskane pomieszczenia po modernizacji przejmuje na swoje cele szkoła (szatnia, biblioteka, pokój nauczycielski). W roku 1966 nowym dyrektorem zostaje mgr Witold Kowalski. Rada Pedagogiczna przyjmuje program rozwoju szkoły, który zgłoszono do Kuratorium w grudniu 1967 r. jako eksperyment. W ramach eksperymentu, za uzyskane środku, następuje modernizacja i przebudowa gabinetów przedmiotowych a przede wszystkim nowoczesne wyposażenie otrzymują pracownie elektryczne. W ramach eksperymentu zostają opracowane metodyczne zajęcia w pracowni. Osiągnięcia te zostały wdrożone później w innych szkołach elektrycznych w Polsce.

Szkoła z własnej inicjatywy, lub władz oświatowych, reaguje na zmieniające się zapotrzebowanie na wykwalifikowaną kadrę techniczną. Np. od 1 września 1969 r. Kuratorium powołuje do życia Pomaturalne Studium Energetyczne o specjalności energetyka cieplna. Od września 1977 r. Kuratorium powołuje do życia Liceum Zawodowe nr 8, Od września 1979 r. powołane zostaje decyzją Kuratora Oświaty i Wychowania Technikum Energetyczne dla pracujących. Niektóre z tych decyzji nigdy nie weszły w życie (brak naboru), niektóre miały charakter działań pozornych. Np. Zarządzeniem Kuratora Okręgu Szkolnego w Lublinie z dnia 4.07.1973 r. szkoła otrzymała nazwę Zespołu Szkół Zawodowych nr 8, a już 1 marca 1975 r. ten sam kurator zmienia nazwę szkoły na Zespół Szkół Energetycznych. Faktycznie natomiast szkoła kształciła obok tradycyjnych specjalności, takich jak elektromechanik czy elektroenergetyk, specjalistów w zakresie energetyki cieplnej (na poziomie szkoły zasadniczej, technikum i pomaturalnej) czy np. elektromechaników urządzeń dźwigowych (na poziomie szkoły zasadniczej) aż do zaspokojenia potrzeb w tym zakresie. Szkoła była zawsze otwarta na potrzeby środowiska a równocześnie zabiegała o ścisłą współpracę z zakładami opiekuńczymi. Dzięki pomocy zakładów (materiały, sprzęt, transport) szkoła wykonała i przekazała miastu oświetlenie ulic: Spadowej, Kosmonautów, Tetmajera, Żmichowskiej, Puławskiej, oświetlenie Bramy Krakowskiej, ponadto instalację elektryczną w Szkole Podstawowej w Krzywowierzbie i w warsztatach Zasadniczej Szkoły Zawodowej w Piaskach.

W latach 1969 – 1982 dyrektorem szkoły był inż. Zenon Maciukiewicz. Zarządzeniem Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego z dnia 14 października 1969 r. Technikum Energetyczne otrzymuje patrona szkoły kapitana Antoniego Kulbanowskiego. W pięć lat później swoim zarządzeniem z dnia 17 listopada 1975 r. ówczesny kurator mgr Eugeniusz Korolczuk zmienia nazwę całego zakładu zbiorowego na: Zespół Szkół Energetycznych im. kpt. Antoniego Kulbanowskiego. Dopiero 17 listopada 1989 r. możliwym stał się do przyjęcia wniosek Rady Pedagogicznej o anulowaniu decyzji o nadaniu szkole tego patrona. Wniosek został zatwierdzony 27 grudnia 1989 r. a szkoła wróciła do nazwy bez imienia.

W roku 1982 dyrektorem szkoły zostaje mgr Stanisław Nowacki. Działalność jego to przede wszystkim wymiana i unowocześnienie sprzętu szkolnego oraz niezwykła wręcz dbałość o estetykę szkoły. Udaje mu się zmobilizować zespół warsztatów szkolnych od prac remontowych i modernizacyjnych. Po raz pierwszy w historii szkoły powstaje pracownia komputerowa – jedna z pierwszych w Lublinie. W grudniu 1988 r. szkoła zostaje przyjęta do elitarnego Klubu Przodujących Szkół. Akt przyjęcia do Klubu wręczył w Warszawie delegacji szkoły inicjator akcji prof. Mikołaj Kozakiewicz. Rok 1990 przynosi dwa sukcesy. Powodzeniem kończą się długoletnie starania o odzyskanie kilku pomieszczeń w budynku szkolnym zajmowanym przez Zasadniczą Szkołę Zawodową nr 10, a uczniowie Technikum zwyciężyli (po raz pierwszy) w XIV Olimpiadzie Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej. W roku 1991 r. odszedł na emeryturę mgr Stanisław Nowacki a dyrektorem zostaje mgr inż. Włodzimierz Arciszewski. Od roku szkolnego 1991/92 szkoła wprowadza, na zasadzie wdrożenia, nowe formy i specjalności kształcenia w ramach ogólnie pojętego zawodu – technik elektryk. W roku szk. 1992/93 powstaje, z wypracowanych środków własnych, druga pracownia komputerowa. W roku 1993 (od września) szkoła przyjmuje młodzież likwidowanej Zasadniczej Szkoły Zawodowej Zakładu Energetycznego Lublin przy ul. Garbarskiej. Fakt ten stanowił doskonałą okazję do odnowienia i uaktywnienia różnych form współpracy szkoły i zakładu. Efektem tych działań jest m.in. ufundowanie dla szkoły przez Zakład Energetyczny kompletnego wyposażenia siłowni.

szkola3bW roku szk. 1993/94 dyrektor mgr Włodzimierz Arciszewski wychodzi z inicjatywą zorganizowania uroczystych obchodów upamiętniających 80 lat istnienia szkoły oraz nadania szkole przy tej okazji imienia nowego patrona, człowieka zasłużonego dla nauki, a szczególnie związanego z nauką elektryczności. Z przedstawionych propozycji Rada Pedagogiczna na swym posiedzeniu w dniu 1.03.1994 r. wybrała na patrona szkoły prof. Kazimierza Drewnowskiego. W przygotowanie uroczystości rocznicowych już włączyli się przyjaciele szkoły. Jej absolwenci ufundowali nowy sztandar, zaś Rada Rodziców – medal pamiątkowy.

Szkoła w swej historii przygotowała do wykonywania trudnego zawodu (zgodzić się trzeba, że i do życia) 10166 absolwentów. I to jest najtrwalszy, pozytywny i nie dający się podważyć fakt, stanowiący podstawę do słusznej dumy dla tych wszystkich, którzy ten fakt tworzyli swą pracą, czasem pracą całego życia.

Rok szkolny 1994-1995 jest bardzo ważny, zapadają decyzje o utworzeniu nowego kierunku Energoelektronika dla Technikum na podbudowie szkoły podstawowej i Technikum na podbudowie ZSZ, oraz podjęte są działania stworzenia nowej pracowni.
W tym samym roku MEN podpisało zgodę na wspólny egzamin maturalny z egzaminem wstępnym na Wydział Elektryczny Politechniki Lubelskiej. Jest on przeprowadzany do chwili obecnej.
Od 1 września 1997r. szkoła otworzyła Policealną Szkołę Zawodową o specjalności energoelektronika w zawodzie technik elektryk a od 2000r. kształci młodzież w zawodzie technik informacji naukowej i technik urządzeń audiowizualnych.

We wrześniu 2001 szkoła przejmuje młodzież Zespołu Szkół Zawodowych DAEWO Motor Polska. W wyniku fuzji powstały nowe kierunki kształcenia:

  • technik mechanik
  • technik elektronik- automatyka przemysłowa
  • mechanik pojazdów samochodowych
  • elektromechanik
  • ślusarz.

Podejmowane przez zespół dyrektorski i nauczycieli działania umożliwiają naszym uczniom wszechstronny rozwój.
W 1995 r. z inicjatywy dyrektora mgr inż. Włodzimierza Arciszewskiego zorganizowano wystawę i pokaz pomocy dydaktycznych firm z całej Polski dla nauczycieli z naszego województwa.
W 1998r. otrzymaliśmy połączenie z Internetem przez stale łącze a w 2001 r. zainstalowaliśmy sztywne łącze sieci INTERNET pod zarządem firmy RESET.

Nasi uczniowie przygotowują prace na konkursy specjalistyczne: „Turniej Młodych Mistrzów Techniki” i „SEP” gdzie rokrocznie zdobywają główne lokaty.

W Turnieju Młodych Mistrzów Techniki na najlepsze prace dyplomowe:

2001 r.

  • I miejsce w kategorii P – Pomoc dydaktyczna
  • II miejsce w kategorii B – Pomysł techniczny
  • III miejsce w kategorii E – Badania na rzecz środowiska

2002 r.

  • I miejsce w kategorii E – Badania na rzecz środowiska
  • II miejsce w kategorii C – Użyteczna praca dyplomowa
  • III miejsce w kategorii B – Pomysł techniczny
  • III miejsce w kategorii P – Pomoc dydaktyczna

2003 r.

  • I miejsce w kategorii P – Pomoc dydaktyczna
  • I miejsce w kategorii E – Badania na rzecz środowiska

W konkursie SEP na najlepszą pracę dyplomową

2001 r.

  • I , II i III miejsce

2003 r.

  • II miejsce

Uczniowie naszej szkoły systematycznie biorą udział w Ogólnopolskiej Olimpiadzie Wiedzy Elektrycznej i Elektronicznej, w roku 2004
Adam Wroński – zdobył V miejsce.

Od 2003 roku na terenie ZSE organizujemy Regionalną Olimpiadę Elektryczno – Elektroniczną „Euroelektra”, w której biorą udział uczniowie naszej szkoły.

Od 1998r. zgłaszamy prace dyplomowe uczniów na przegląd filmów dydaktycznych, gdzie zdobywamy wyróżnienia.

W 1998r. młodzież zajęła I i VI miejsce w wojewódzkim konkursie „Wiedzy o AK”.

Od 1996 nasi uczniowie biorą czynny udział w akcjach charytatywnych np. „Pomóż dzieciom przetrwać zimę”, „Zbieramy dary dla powodzian” w 1997r., „Narysuj uśmiech”, „Podaruj innym radość”, „Góra grosza”, „Wszystkie dzieci są nasze”. Uczestniczyli również w kweście ulicznej i zbierali dary na pomoc dla najuboższych rodzin{ we współpracy z PCK}.W ramach współdziałania z Regionalnym Centrum Krwiodawstwa i Krwiolecznictwa w Lublinie zorganizowaliśmy na terenie szkoły dwie akcji honorowego oddawania krwi.

boschhW 2000-2001 młodzież uczestniczyła w ogólnopolskim happeningu Marka Katańskiego „Gwiaździsty Szlak Czystych Serc”. W zakresie profilaktyki antyuzależnieniowej odbył się cykl zajęć wg programu „Elementarz” oraz „Siedem Kroków”.

W 2000r. nawiązaliśmy kontakty z firmą „Bosch”, organizując wystawy ich najnowszego sprzętu, w roku 2002 szkoła była organizatorem wojewódzkiego „Turnieju Wiedzy o Firmie Bosch”. W 2003 w ramach dalszej współpracy odbył się kolejny konkurs ”Sprzęt elektromaszynowy firmy Bosch” adresowany do uczniów szkół średnich województwa lubelskiego.

W 1999-2000 nawiązano współpracę z ambasadami krajów arabskich. W 2001 roku na terenie szkoły odbył się I Turniej Wiedzy o Krajach Arabskich z udziałem przedstawicieli ambasad Egiptu, Maroka i Syrii. W tym samym roku przeprowadzono II Turniej Wiedzy o Krajach Arabskich dla szkół ponadgimnazjalnych powiatu lubelskiego. W 2002 miał miejsce III Turniej Wiedzy o Krajach Arabskich dla szkół ponadgimnazjalnych województwa lubelskiego z udziałem ambasadora Tunezji. Efektem stałej współpracy był zorganizowany W 2004 roku IV Turniej Wiedzy o Krajach Arabskich – „Egipt- kultura, obyczaje, tradycja.”

W roku 2000 młodzież wzięła udział w konkursie „Rok Reymontowski”.

Od 2000 roku uczestniczymy w kolejnych edycjach Wojewódzkiego Konkursu Ortograficznego, jak również Ogólnopolskim Konkursie Wiedzy Biblijnej w Diecezji Lubelskiej (w 2003 roku do finału przeszło 3 uczniów).

Od 2001 roku szkoła włączyła się w działania popularyzujące ideę Zjednoczonej Europy. 2003 roku młodzież szkolna brała udział w programie „Moja szkoła w Unii Europejskiej” zainicjowanym przez Urząd Komitetu Integracji Europejskiej i Ministerstwo Edukacji Narodowej i Sportu. Zorganizowaliśmy na terenie szkoły prawybory do UE a w dniu 1 maja 2004 uroczyście świętowaliśmy akces Polski do Unii Europejskiej.

Od 2002 roku należymy do grona szkół posiadających skomputeryzowaną bibliotekę pracującą w programie MOL 2000+.

Od 1995r. działa Szkolne Towarzystwo Sportowe „Energetyk” gdzie prowadzone są sekcje w dyscyplinach:

  • piłka nożna
  • piłka siatkowa
  • piłka koszykowa
  • tenis stołowy
  • szachy.

W 1999-2000 rozpoczęło działalność Koło Strzeleckie i jednocześnie na terenie szkoły powstała strzelnica do broni pneumatycznej. Od tego roku nasi uczniowie biorą udział w zawodach „Srebrne Muszkiety” i „Sprawni jak żołnierze”.

Młodzież należąca do Szkolnej Ligi Strzeleckiej zdobyła wiele zaszczytnych nagród i wyróżnień:

  • I miejsce w konkurencji pistoletu sportowego dla ucznia Karola Bojanowskiego w 2002 roku,
  • II miejsce dla drużyny szkolnej w XXV Zawodach Sportowo-Obronnych „Sprawni jak żołnierze” w tym samym roku
  • I miejsce dla drużyny szkolnej w eliminacjach rejonowych w XXVI Zawodach Sportowo-Obronnych „Sprawni jak żołnierze” w 2003 rok,
  • V miejsce drużyny ZSE w Szkolnej Lidze Strzeleckiej 2004 rok.

W latach 2002 – 2004 nasza szkoła we współpracy z LOK zorganizowała Wojewódzki Finał Szkolnej Ligi Strzeleckiej.

Nasza szkoła w trosce o absolwentów przygotowała młodzież do udziału w I Konkursie „Przedsiębiorczy uczeń na rynku pracy”
Rok 2002-2003 był przełomowy w związku z wielkimi zmianami, jakie niesie reforma oświaty. Powstały następujące typy szkół:

IV Liceum Profilowane

Technikum Energetyczne nr 1

Zasadnicza Szkoła Zawodowa nr 7

Nasza szkoła nieustannie powiększa i modernizuje bazę dydaktyczną – obecnie mamy trzy pracownie komputerowe i jedną pracownię multimedialną (w roku 2002 w ramach programu ”Pracownia internetowa w każdej szkole” uczestniczyliśmy konkursie, jego wygranie pozwoliło na wyposażenie pracowni informatycznej w sprzęt komputerowy ze środków MENiS). Kontynuacją podjętych przez szkołę działań była współorganizacja z WODN Lublin II Regionalnej Konferencji „Technologia Informacyjna w Edukacji”, która odbyła się w lutym 2004 roku. W roku szkolnym 2003- 2004 ZSE podjęła starania o uzyskanie certyfikatu „Szkoła z klasą”. Osiągnięcia naszych uczniów są po części zasługą doskonałej kadry nauczycieli. W latach 2001- 2004 dwadzieścia dziewięć osób uzyskało stopień nauczyciela dyplomowanego, czternastu nauczycieli ukończyło studia podyplomowe, w tym trzy osoby dwa kierunki. Za wkład pracy i osiągnięcia nauczyciele na przestrzeni dziesięciu lat otrzymali: pięć nagród Prezydenta Miasta Lublina, osiem nagród Kuratora Oświaty, liczne odznaczenia branżowe.

Od listopada 2000  w ZSE przez 3 lata realizowany był program edukacyjno-wychowawczy na temat uzależnień i przemocy oraz asertywności. W wyniku podjętych działań zacieśniona została współpraca  z Komendą Miejską Policji w Lublinie- z Wydziałem  ds. Nieletnich i Patologi.

W czerwcu 2002 roku Szkoła przystąpiła do konkursu MEN o pracownię internetową, modernizacją pracowni i szkoleniami nauczycieli zajmowała się firma EDUCOM. W 2002 roku ZSE otrzymał od Prezydenta Miasta Lublin Andrzeja Pruszkowskiego dyplom „za szczególne osiągnięcia dydaktyczne”.
28 lutego 2003 w naszej szkole odbyły się okręgowe zawody SEP dla okręgu środkowowschodniego zorganizowane przez ZSE, w których wzięło udział 65 uczestników.
Od 2004 w ZSE  odbywa się Regionalny Konkurs „Dzień Bezpiecznego Komputera” realizowany jako inicjatywa lokalna w ramach Światowego Dnia Bezpiecznego Internetu” Safer Internet” Konkurs przeprowadzany jest w dwóch etapach- szkolnym i regionalnym Do 2013 r.  miało miejsce 8 edycji, kolejne przeprowadzane były pod patronatem Lubelskiego Kuratora Oświaty i Polskiego Towarzystwa Informatycznego.
Od roku szkolnego 2002/2003 szkoła rokrocznie akcentuje swą obecność na Targach Edukacyjnych.
23 września 2003 uzyskaliśmy certyfikację Laboratorium Edukacyjnego ECDL.
W roku szkolnym 2003/2004 w ZSE odbył się happening „Dobre życie”, którego celem było promowanie zdrowego stylu życia, wolnego od alkoholu i innych środków zmieniających świadomość. W kolejnych latach miało miejsce 7 edycji happeningu z udziałem młodzieży szkół gimnazjalnych i liceów.
9 grudnia 2003 nastąpiła likwidacja gospodarstwa pomocniczego -Warsztatów Szkolnych Zespołu Szkół Energetycznych.
Od  września 2004 roku realizowana była ścieżka europejska i regionalna, wpisana do szkolnego zestawu programów nauczania.

W roku szkolnym 2004/2005 społeczność szkolna świętowała kolejny jubileusz: 90-lecie Zespołu Szkół Energetycznych. Podniosła uroczystość rozpoczęła się mszą św. w Kościele św. Michała Archanioła odprawioną przez Ks. Biskupa Mieczysława Cisło. Na uroczystości jubileuszowe przybyło wielu gości reprezentujących władze oświatowe i samorządowe, instytucje i zakłady współpracujące z naszą szkołą. Z tej okazji nastąpiło uroczyste przekazanie multimedialnej pracowni językowej, którą ufundowały zakłady i firmy energetyczne Lublina, jak również Stowarzyszenie Elektryków Polskich i Rada Rodziców ZSE. Ważną częścią obchodów było wręczenie odznak Zasłużony dla Zespołu Szkół Energetycznych. Wyrazem uznania dla prężnie działającego Koła SEP było odznaczenie szkoły Złotą Honorową Odznaką SEP a pięciu członkom szkolnego koła wręczono odznaki srebrne.
Warto odnotować, iż przygotowano na Jubileusz ciekawą publikację książkową obejmującą 90-letnią historię – „Od Szkoły Rzemieślniczej im. Stanisława Syroczyńskiego do Zespołu Szkół Energetycznych im. prof. Kazimierza Drewnowskiego”. Jej uzupełnieniem była płyta CD z wieloma archiwalnymi zdjęciami ilustrującymi dzieje naszej placówki.

Szkoła czynnie wspierała też ogólnopolską inicjatywę Olimpiady Elektrycznej i Elektronicznej EUROELEKTRA. Dwukrotnie odbyły się w ZSE zawody stopnia okręgowego. W marcu 2003 roku dwie dwuosobowe reprezentacje szkoły zakwalifikowały się na szczebel centralny XXVII Olimpiady Elektrycznej i Elektronicznej, a w roku 2004 uczeń Piotr Reja zakwalifikował się do ogólnopolskiego finału.
Z dniem 1 września 2005 dotychczasowa  Policealna Szkoła Zawodowa wchodząca w skład Zespołu Szkół Energetycznych przekształciła się w Szkołę Policealną nr 7.

26 stycznia 2006 nastąpiła zmiana nazwy Technikum Energetycznego na Technikum Energetyczno-Informatyczne, uchwała weszła w życie z dniem 1 września 2006.

W październiku 2007 roku został zatwierdzony przez Agencję Narodową w Warszawie program Sokrates  Comenius. Projekt nosił tytuł:” Szanowanie różnic i docenianie podobieństw”. Program był realizowany w latach 2007-2009., jego celem było promowanie tradycji i kultury  krajów uczestniczących oraz wzbogacanie doświadczeń w zakresie edukacji. Państwa, które weszły do projektu to Rumunia, Turcja, Francja, Litwa, Łotwa i Polska.

W roku szkolnym 2006/ 2007 miała miejsce I edycja konkursu „Rok przed dyplomem”. organizowanego przez LSCDN oraz doradców zawodowych Miasta Lublin, dwóch z nich to pracownicy naszej placówki.

W  listopadzie 2008 szkolne koło SEP uczestniczyło w Lubelskich Targach Energetycznych
„Energetics”. Za wystawę muzealną aparatury pomiarowej uhonorowane zostało Nagrodą Przewodniczącego Rady Miasta Lublin i dyplomem uznania, co świadczy o długoletnich doświadczeniach zawodowych  szkoły i przypomina , ze dewizą ZSE jest harmonijne łączenie tradycji i nowoczesności.
porozum16 grudnia 2008 w Warszawie podpisana została umowa miedzy ZSE a Stowarzyszeniem Elektryków Polskich reprezentowanym przez Prezesa SEP Pana Jerzego Barglika i Prezesa Oddziału Lubelskiego Pana Jacka Woźniaka dotycząca objęcia naszej szkoły patronatem w ramach programu „Stawiamy na młodych”.

W czerwcu 2009 uczestniczyliśmy w V lubelskim Festiwalu Nauki.

Od 1 września 2009 do 30 września 2012 bierzemy udział w projekcie „Informatyka +”. w szkole mieści się Regionalny Ośrodek projektu. Program rozwija kompetencje uczniów szkół ponadgimnazjalnych w zakresie technologii informacyjno – komunikacyjnych (ICT). Dzięki przystąpieniu do tego programu współfinansowanego ze środków Unii Europejskiej, szkoła zyskała kolejną, wyposażoną w 25 stanowisk, pracownię komputerową.

 

W 2009 roku w konkursie „Rok przed dyplomem” nasi uczniowie w zawodzie technik elektryk zajęli:

  • I miejsce  Adian Cyfka
  • II miejsce Michał Augustyniak
  • III miejsce Karol Cheina

W zawodzie technik informatyk Emil Futa uzyskał wyróżnienie.
5 czerwca 2009 uczniowie Tomasz Mitura i Marcin Łapa (klasa 3b) odebrali nagrodę i dyplomy za zajęcia II miejsca w Ogólnopolskim Konkursie Comenius i e- twinnng na stronę internetową projektu.
Marek Domerecki i Tomasz Mitura otrzymali wyróżnienie w Ogólnopolskim Konkursie Matematycznym „Kangur” – rok szkolny 2008/2009, w  2010 roku uczniowie brali udział w programie z matematyki. „Twój start w przyszłość”.

Z dniem 31 sierpnia 2009 uległa likwidacji dotychczasowa szkoła ponadgimnazjalna Technikum Mechaniczne dla Dorosłych na podbudowie zasadniczej szkoły zawodowej wchodzące w skład Zespołu Szkół Energetycznych.

7 października 2009 roku Prezes Zarządu Oddziału Stowarzyszenia Elektryków Polskich w Lublinie Jacek Woźniak wręczył na ręce dyrektora pana W. Arciszewskiego medal 90 lecia SEP wraz z dyplomem za popularyzowanie ruchu stowarzyszeniowego.

W roku szkolnym 2009/2010 w ZSE odbył się Konkurs wiedzy o Chinach dla szkół gimnazjalnych Lublina.
W tym samym roku ZSE może pochwalić się znaczącym osiągnięciem: 18 listopada 2010 nasza szkoła przystąpiła do Światowego Programu Cisco Networking Academy i  jako jedyna placówka oświatowa w Lublinie uzyskała status Lokalnej Akademii ,w której prowadzone są szkolenia z zakresu budowy sieci komputerowych i ich oprogramowania. Uczestnicy szkoleń po pozytywnym zaliczeniu egzaminu końcowego uzyskują międzynarodowy certyfikat CISCO potwierdzający nabyte umiejętności.

Od roku szkolnego 2010/2011 w ZSE zaczyna  funkcjonować dziennik elektroniczny.

28 września 2010  braliśmy udział w odsłonięciu tablicy pamiątkowej poświęconej patronowi szkoły profesorowi Kazimierzowi  Drewnowskiemu, które odbyło się w miejscowości Boguty- Pianki. Odsłonięcia tablicy dokonali prof. Mieczysław Hering , prof. Jacek Czajewski oraz fundator- student Wydziału Elektrycznego PW Arkadiusz Czyżewski. Uczestnicząca w uroczystości  delegacja ZSE umieściła w Muzeum prof. Drewnowskiego medal pamiątkowy z okazji 80-lecia szkoły.

26 października 2010 roku w ramach programu „Ocalić od zapomnienia” społeczność szkolna brała udział  w odsłonięciu pomnika „Pamięci Katynia”. Po uroczystej Mszy św. dyrektor szkoły  mgr inż. Włodzimierz Arciszewski wraz z przedstawicielem władz samorządowych i Samorządu Uczniowskiego zasadził dąb poświęcony pamięci majora Mariana Jarząbkowskiego. Od tego dnia drzewo znajduje się pod opieką naszej szkoły jako symbol pamięci wszystkich ofiar Katynia oraz innych miejsc zagłady.
W lutym 2010 szkoła przystępuje do programu „Lublin Europejską Stolicą Kultury”.

chinyW tym samym roku uczeń klasy 2c, Marek Domerecki został  stypendystą „Lubelskiego Programu Pomocy stypendialnej dla uczniów szczególnie uzdolnionych w latach 2009-2012”.

Rok  20011 zapisał się w historii szkoły w sposób szczególny. W związku z projektem restrukturyzacji szkolnictwa, radni Miasta Lublin przegłosowali uchwałę intencyjną w sprawie łączenia i likwidacji szkół. Naszej szkole groziła utrata tożsamości budowanej przez prawie 100 lat na skutek planów przyłączenia ZSE do LCEZ. Dzięki determinacji i zaangażowaniu całej załogi Zespołu Szkół Energetycznych władze samorządowe odstąpiły od tego projektu.
7 marca 2011 roku odbyło się nadzwyczajne posiedzenie Rady Pedagogicznej, na które przybył Prezydent Miasta Lublin Pan Krzysztof Żuk  w towarzystwie radnej Pani Marty Wcisło. Tematem spotkania była debata nad projektem restrukturyzacji szkolnictwa . Po merytorycznej dyskusji Pan
Prezydent zadeklarował wsparcie przy pozyskiwaniu środków na działalność szkoły, zaoferował własne zaangażowanie w postaci podpisu na plakacie reklamującym ZSE. Przed  „Energetykiem” otworzyły się nowe perspektywy i wyzwania.

W roku szkolnym 2011/2012  utworzono w ZSE nowy zawód – technik energetyk, w styczniu 2011 podpisano list intencyjny między ZSE a „Megatem EC Lublin”, GE Elektrownią Lublin -Wrotków oraz lubelskim LPEC-em, tym samym szkoła poszerzyła ofertę edukacyjną o kolejny zawód atrakcyjny na rynku pracy i pozyskała partnerów wspierających jej działania. Koordynatorami projektu z ramienia szkoły byli pani Anna Smolińska i pan Piotr Kurant.
W tym samym roku nastąpiło podpisanie listu intencyjnego pomiędzy fundacją ”ENEO”, Urzędem Miasta i ZSE w sprawie odnawialnych źródeł energii.

Rada Pedagogiczna 31 sierpnia 2011, kończąca rok szkolny 2010/2011, miała wyjątkowy charakter. Zainaugurował ją Lubelski Kurator Oświaty Pan Krzysztof Babisz, który podziękował odchodzącemu na emeryturę dotychczasowemu  dyrektorowi mgr inż. Włodzimierzowi Arciszewskiemu za długoletnią i owocną pracę oraz na stanowisku nowego dyrektora  powitał mgr inż. Annę Smolińską.
Jedną z pierwszych inicjatyw  Pani dyrektor było powołanie do życia Stowarzyszenia Absolwentów, Nauczycieli i Sympatyków Zespołu Szkół Energetycznych w Lublinie, które zostało zarejestrowane w Sądzie Rejonowym w dniu 10 maja 2012 roku. Jego celem jest, między innymi, rozwijanie i utrzymywanie łączności pomiędzy szkołą a jej absolwentami dla  pielęgnowania tradycji ZSE, zasad etyki zawodowej, współpraca z dyrekcją szkoły, gronem pedagogicznym, Radą Rodziców i Samorządem Uczniowskim, działanie na rzecz aktywizacji zawodowej uczniów.
I Walny Zjazd odbył się w Zespole Szkól Energetycznych 16 listopada 2012 roku.
Pani dyrektor  Anna Smolińska odnowiła również piękną tradycję ślubowania klas pierwszych. W październiku 2011 uczniowie klas pierwszych złożyli uroczyste ślubowanie , tym samym przyjęci zostali oficjalnie do szkolnej społeczności. W ceremonii uczestniczyło wielu znakomitych gości ze świata polityki, nauki i przemysłu. Ważną częścią uroczystości było podpisanie porozumienia między ZSE a Politechniką Lubelską, którą reprezentował Dziekan Wydziału Elektrotechniki i Informatyki prof. dr hab. Waldemar Wójcik, o współpracy między tymi placówkami w celu rozwijania pasji i talentów młodzieży. Od tej pory ślubowanie klas pierwszych stało się jednym z ważnych czynników budowania etosu szkoły.
3  października 2012 podczas ceremonii ślubowania kolejnego rocznika uczniów zostało podpisane  porozumienie między ZSE a Elektromontażem-Lublin Sp. z o.o., który reprezentował  Pan Prezes Janusz Ropa.

W listopadzie 2011Szkolne laboratorium ECDL uzyskało akredytacje Komisji Jakości PTI i pomyślnie przeszło proces recertyfikacji,  jako laboratorium EDU mamy uprawnienia do egzaminowania uczniów i studentów w zakresie egzaminów Europejskiego Certyfikatu Umiejętności Komputerowych.

Od grudnia 2011  ZSE ma szkolną gazetkę pod nazwą „Przewodnik”.

Nasza szkoła jako jedna z 420 szkół w Polsce uczestniczy w Projekcie Szkoła Nowych Technologii, który jest częścią międzynarodowego programu Microsoft Partners in Learning, znanego pod lokalną nazwą „Partnerstwo dla przyszłości”.
Organizatorami projektu są partnerzy strategiczni: firma Microsoft oraz WSiP.
Celem projektu jest udostępnienie młodzieży oraz kadrze nauczycielskiej szkół ponadgimnazjalnych najnowszej wiedzy i umiejętności z zakresu technologii informacyjno-komunikacyjnych. W efekcie – wspieranie edukacji, która stwarza młodym ludziom szanse rozwoju i dobrze przygotowuje do życia w nowoczesnym świecie opartym na wiedzy.
W ramach projektu przeszkoliło się 37 nauczycieli szkoły, dyrekcja oraz 91 uczniów klas pierwszych.
Kolejnymi przykładami rozwijania zainteresowań uczniów są: udział  w ogólnopolskim konkursie matematycznym „Bóbr”, „Matematyka dla technika”- Marek Domerecki w 2012 roku zajął I miejsce, „Mistrz liczenia klas pierwszych”, Olimpiadzie wiedzy technicznej, konkursie „Strajk szkolny na Lubelszczyźnie 1981” pod patronatem Prezydenta Miasta Lublin – Paweł Biszczak zajął I miejsce. O efektywności kształcenia świadczy fakt, ze uczniowie naszej szkoły w konkursie „Rok przed dyplomem” w zawodzie technik elektryk zdobyli I i II miejsce, w zawodzie technik informatyk I i III miejsce, w zawodzie technik elektronik wyróżnienie, możemy pochwalić się również laureatami konkursu „Przedsiębiorczy uczeń na rynku pracy.
Młodzież ZSE rozwija również pasje sportowe, przykładem jest udział w Licealiadzie ( piłka nożna i siatkowa), odnosi sukcesy w Zawodach w strzelaniu z broni pneumatycznej- dwukrotnie w roku szkolnym 2011/2012 i 2012/2013 uczniowie zajęli I miejsce.

Szkoła uczestniczy również w wielu projektach finansowanych z funduszy unijnych. Od sierpnia 2012 roku realizowany jest dwuletni projekt „Nauka kluczem do dobrej pracy”. Uczniowie biorą udział w warsztatach praktycznych, takich jak: Akademia Elektryka, CISCO, EDCL, zajęciach z bezpieczeństwa pracy, doradztwa zawodowego, warsztatach psychologicznych.
Dzięki projektowi  Leonardo da Vinci „Mój zawód jest moją przyszłością” uczniowie mają możliwość odbywania praktyk zawodowych w przedsiębiorstwach branżowych w Portsmouth w Wielkiej Brytanii. Praktyka ma na celu zdobywanie praktycznego doświadczenia zawodowego za granicą, trening w zakresie stosowania języka angielskiego praktycznego oraz uzyskanie certyfikatu Europass-Mobilność ( dla zawodów technik informatyk, technik elektryk, technik elektronik, technik energetyk). W maju 2013 roku wyjechała pierwsza z dwóch szesnastoosobowych grup.
Następny projekt unijny to projekt partnerski  Leonardo da Vinci    „Wykorzystywanie modelu ARCS do tworzenia programów edukacyjnych i akronimie IMTUSARCS” jest realizowany we współpracy ze szkołami partnerskimi z Turcji, Grecji, Słowacji, Węgier, i Rumunii. Czas trwania projektu to dwa lata- od 01.08.2012 do 31.07.2014, jego celem jest zapoznanie uczniów klas informatycznych z modelem motywacyjnym ARCS, zrozumienie jego strategii i zastosowanie modelu w tworzeniu programów edukacyjnych. Efektem końcowym współpracy szkół będzie program edukacyjny oparty na modelu ARCS.

5 lutego 2013 W Zespole Szkół Energetycznych 75 uczniów reprezentujących 27 szkół z Lublina regionu lubelskiego przystąpiło do II etapu IX Regionalnego Konkursu Dzień Bezpiecznego Komputera organizowanego pod patronatem Polskiego Towarzystwa Informatycznego w ramach Światowych Dni Bezpiecznego Internetu.

20 lutego 2013 dyrektor ZSE Pani mgr  inż.  Anna Smolińska oraz kanclerz Wyższej Szkoły Przedsiębiorczości i Administracji Pan mgr Grzegorz Wójcik podpisali porozumienie o współpracy. Przedmiotem umowy jest objęcie przez WSPA patronatu nad naszą szkołą. Obie strony zobowiązały się, między innymi,  wspierać kontakty obu społeczności w zakresie nauki, kultury oraz sportu, jak również inicjatywy dążące do współpracy oświatowej.

29 marca 2012 Rada Miasta podjęła uchwałę o likwidacji IV Liceum Profilowanego.

W marcu 2013 trzy drużyny naszej szkoły uczestniczyły w pierwszym etapie Net Masters Cup, największego w Polsce i jednego z większych w Europie konkursu wiedzy o Internecie i technologiach informatycznych.

25 kwietnia 2013 w siedzibie Wyższej Szkoły Ekonomii i Innowacji w Lublinie przy ul. Mełgiewskiej 7-9 odbyła uroczysta się Gala wręczenia Certyfikatów „Szkoła Innowacji“ oraz nadania tytułów „Lider Innowacji“, podczas której tymi wyróżnieniami uhonorowano Zespół Szkół Energetycznych.

Nasza szkoła uczestniczy w ogólnopolskim rankingu IT, sytuując się w zaszczytnej pierwszej dziesiątce.

Przed zbliżającym się jubileuszem 100-lecia istnienia szkoły warto pokusić się o podsumowanie.
Obecnie szkoła liczy 360 uczniów, którzy mają możliwość zdobywania wiedzy i umiejętności w zawodach: technik elektryk, technik energetyk, technik elektronik oraz technik informatyk. Realizacja programów nauczania w dużej mierze opiera się na wykorzystaniu metod aktywizujących w oparciu o nowoczesne technologie, zwłaszcza technologie informacyjne. Umożliwia to baza lokalowa i wyposażenie szkoły: 8 pracowni informatycznych, 5 pracowni elektrycznych i elektronicznych (tworzona w roku szkolnym 2012/2013 pracownia automatyki i pracownia termodynamiki), 3 tablice interaktywne w salach lekcyjnych, 1 moduł interaktywny, multimedialna pracownia językowa, centrum multimedialne w bibliotece szkolnej.
Na kształtowanie pozytywnego wizerunku szkoły również wpływa bezinteresowna praca uczniów i nauczycieli na rzecz środowiska lokalnego – pomoc w organizacji happeningu dla mieszkańców dzielnicy Kośminek, wykonanie tabliczek z imionami na pomniku Żołnierzy Wyklętych przy parafii Św. Michała Archanioła w Lublinie.

Rok jubileuszu otworzy nową kartę w bogatej historii szkoły.